12 Yaşındaki Çocuklar Cepheye mi Sürülüyor? Tahran’da Bir Çocuğun Ölümü Rejimin Gerçeğini Açığa Çıkardı

İran’da savaş atmosferinin derinleşmesiyle birlikte güvenlik yapılanmasında dikkat çekici ve tartışmalı bir değişim yaşanıyor. Tahran başta olmak üzere birçok şehirde yüzlerce kontrol noktasının kurulduğu, bu noktalarda yalnızca resmi güvenlik güçlerinin değil, silahlı gençlerin ve hatta çocuk yaşta bireylerin de aktif görev aldığına dair bilgiler gündeme geldi.

İran Devrim Muhafızları’na bağlı Tahran Büyük “Muhammed Rasulullah” biriminin yetkililerinden Rahim Nadali’nin açıklamaları, bu iddiaları dolaylı biçimde doğruladı. Nadali, “artan talep” gerekçesiyle bazı faaliyetler için kayıt yaşının 12’ye kadar düşürüldüğünü ifade etti. Bu kapsamda çocukların istihbarat devriyeleri, kontrol noktaları ve lojistik görevlerde kullanıldığı belirtiliyor.

Gelişmelerin en çarpıcı boyutu ise Tahran’da yaşanan bir ölüm olayıyla ortaya çıktı. 11 yaşındaki ilkokul öğrencisi Ali Rıza Caferi’nin, bir kontrol noktasında “görevdeyken” insansız hava aracı saldırısında hayatını kaybettiği bildirildi. Bu olay, çocukların yalnızca sembolik değil, doğrudan risk içeren alanlarda kullanıldığını açık biçimde ortaya koydu.

Son günlerde yayımlanan “Vatan Savunucuları” başlıklı çağrılarda da 12 yaşın alt sınır olarak belirlenmesi, bu sürecin münferit değil, organize ve sistematik bir politika haline geldiğine işaret ediyor. Çağrılar, güvenlikten lojistiğe kadar geniş bir görev yelpazesinde çocukların yer alabileceğini ortaya koyuyor.

ANALİZ | “Çocuk Asker” Modeli: İran Rejiminin Eski Refleksi mi, Yeni Çöküş Belirtisi mi?

İran rejiminin çocukları güvenlik ve savaş süreçlerine dahil etmesi yeni bir durum değil. Bu yöntem, özellikle İran-Irak Savaşı sırasında “Basic” milisleri üzerinden yoğun şekilde uygulanmış; çocuklar mayın tarlalarında dahi kullanılmıştı. Bugün gelinen noktada benzer bir refleksin yeniden devreye sokulması, rejimin insan kaynağı krizine girdiğinin açık göstergesi olarak okunmalıdır.

Daha yakın dönemde ise bu modelin farklı versiyonları görüldü. Özellikle Afgan çocuk ve gençlerin Fatimiyyun Tugayı bünyesinde Suriye sahasına sürülmesi, İran’ın “ucuz ve itiraz etmeyen insan gücü” stratejisinin bölgesel ölçekte nasıl kullanıldığını ortaya koymuştu. Şimdi ise bu modelin doğrudan İran içindeki çocuklara uygulanmaya başlanması, krizin içe döndüğünü gösteriyor.

Bu tabloyu tamamlayan bir diğer unsur ise rejimin sokak mobilizasyon yöntemidir. İran’da uzun süredir ekonomik sıkıntı içindeki vatandaşların, para karşılığında rejim yanlısı gösterilere katıldığı, bayrak taşıdığı ve propaganda görüntülerine dahil edildiği biliniyor. Bu durum, rejimin toplumsal meşruiyet üretmekte zorlandığını ve “satın alınmış kalabalıklar” üzerinden görüntü inşa ettiğini gösteriyor.

Bugün ise bu iki model – yani parayla bayrak taşıma, sokak doldurma ve çocukları sahaya sürme – aynı anda devreye alınmış durumda. Bu, klasik bir güç gösterisi değil; aksine derin bir zafiyetin işaretidir.

Sonuç olarak İran rejimi, bir yandan yetişkin nüfusu ekonomik araçlarla manipüle etmeye çalışırken, diğer yandan çocukları doğrudan güvenlik riskinin içine itmektedir. Bu tablo, yalnızca insan hakları ihlali değil; aynı zamanda devlet kapasitesinin aşındığının ve sistemin sürdürülebilirliğinin ciddi biçimde sorgulanması gerektiğinin açık göstergesidir.

Kısa ve net:
Bir rejim, çocukları silahlandırmaya ve vatandaşını parayla sokağa çıkarmaya başlamışsa, artık güçlü değil; çözülme sürecine girmiştir.